Czy Czarny Terier Rosyjski jest rasą dla mnie?
Autor: Massive Art
Nie każdy, komu podoba się Czarny Terier Rosyjski, powinien go mieć. To rasa wymagająca czasu, pieniędzy i regularnej pracy. Przed podjęciem decyzji trzeba ocenić warunki mieszkaniowe, sprawność fizyczną, organizację dnia i gotowość do opieki nad dużym psem również wtedy, gdy zachoruje lub się zestarzeje.
Czarny Terier Rosyjski żyje przeciętnie około 8–12 lat. Przez ten czas będzie cieniem swojego człowieka. W kuchni, przy biurku, w toalecie — wszędzie chętnie dotrzyma towarzystwa. Trzeba lubić tę bliskość, a jednocześnie nauczyć psa spokojnego zostawania samemu. W domu zaskakuje kompaktowością: mimo gabarytów potrafi zajmować niewiele miejsca i chętnie robi za uszczelkę pod drzwiami. Byle blisko człowieka.
Ta potrzeba bliskości wiąże się z użytkowym pochodzeniem rasy. Czarnego Teriera tworzono jako psa służbowego, który miał współpracować z przewodnikiem i reagować na jego polecenia. [2] W codziennym życiu tę orientację na człowieka widać w chęci towarzyszenia mu i uczestniczenia w jego zajęciach. Więcej o pochodzeniu rasy i jej pierwotnych zadaniach można przeczytać w artykule „Projekt: Czarny Terier Rosyjski”.
Codzienne życie i ruch
Jego potrzeby spacerowe można określić jako średnie. Potrzebuje codziennych spacerów, węszenia, zabawy i zajęcia dla głowy, choćby krótkich ćwiczeń przywołania czy szukania schowanej zabawki. Aktywność należy dostosować do wieku, zdrowia i kondycji psa. Ogród ułatwia życie właścicielowi, ale nie zastępuje psu poznawania świata ani wspólnego spędzania czasu. Pozostawiony bez zajęcia sam je sobie znajdzie — bez względu na to, czy jest w domu, czy w ogrodzie. Z reguły zdobywa punkty za kreatywność.
Pielęgnacja i jej koszty
Czarny Terier wymaga regularnego szczotkowania, rozczesywania, kąpieli i strzyżenia, a po kąpieli dokładnego suszenia. Zabiegi można wykonywać samodzielnie albo powierzyć groomerowi. Strzyżenie wykonuje się zwykle co 8–12 tygodni.
Całego psa należy kąpać, gdy jest brudny. Brodę trzeba myć częściej, bo zwyczajnie szybciej się brudzi. Wymaga również rozczesywania, usuwania resztek jedzenia i osuszania po piciu. Stale wilgotna i zaniedbana sprzyja problemom z włosem i skórą, także na tle drożdżakowym.
Czarnego trzeba czesać do skóry, nie tylko po wierzchu. Regularne czesanie 1–2 razy w tygodniu pozwala utrzymać szatę w porządku. Włos rozchyla się dłonią tak, aby odsłonić skórę, a następnie rozczesuje małymi partiami, od nasady po końce. W ten sposób opracowuje się całą szatę, łącznie z podszerstkiem. Szczotka powinna docierać do nasady włosa, bez drapania skóry i szarpania. Splątane włosy najpierw delikatnie rozdziela się palcami, a potem stopniowo rozczesuje.
Po szczotkowaniu każde pasmo sprawdza się grzebieniem — od nasady aż po końce. Jeżeli grzebień zatrzymuje się w szacie, dane miejsce wymaga dalszego rozczesania. Nie należy przeciągać go przez kołtun siłą. Gładki wierzch nie świadczy o tym, że przy skórze nie pozostał filc.
Zbyt rzadkie lub niedokładne czesanie, a także błędy podczas kąpieli i suszenia to prosta droga do kołtunów. Przy mocnym sfilcowaniu najrozsądniejszym rozwiązaniem może być golenie. Sfilcowaną szatę goli się bez uprzedniego wyczesania podszerstka — zostaje on skrócony razem z włosem okrywowym. Podszerstek odrasta szybciej niż okrywa. [1] W praktyce szata po takim goleniu łatwiej się plącze niż po strzyżeniu poprzedzonym dokładnym wyczesaniem. Jeśli nadal nie będzie dokładnie i regularnie czesana, kołtuny wrócą, a wraz z nimi konieczność kolejnego golenia. W ten sposób koło się zamyka.
Niewystawiany pies może być strzyżony krócej i praktyczniej, z zachowaniem wyglądu charakterystycznego dla rasy. Jednorazowa fryzura „na Sznaucera” nie jest tragedią. Jeśli jednak tak ma wyglądać każde strzyżenie, bo groomer nie zna rasy albo właściciel próbuje uniknąć zajmowania się szatą, trzeba przemyśleć wybór fachowca lub samej rasy.
Włos między opuszkami również rośnie. Sklejony wilgocią, kurzem lub żywicą potrafi zbić się w kołtun utrudniający chodzenie, a skóra pod nim może być odparzona. Podobnie jest w uszach — włos stale rośnie i przy braku regularnej kontroli może zbić się z woskowiną w kołtun.
Czarny wnosi wiele — do domu również piasek, błoto i kurz. Czyszczenie łap po spacerze, a w razie potrzeby ich mycie i osuszanie, ogranicza ilość wnoszonego dobra. Dochodzą kłaczki i ślinka: kawa z kłaczkiem czy glut przytwierdzony do ściany albo sufitu należą do czarnej codzienności. Niektóre psy wycierają brodę o ściany lub śpią z opartymi o nie łapami. Ślady mogą więc pojawić się również przy legowisku.
Sposoby pielęgnacji i strzyżenia opisano w osobnym artykule. Przy wyborze rasy trzeba ocenić, czy na tę pracę będzie czas i ochota przez całe życie psa.
Wychowanie i stróżowanie
Podstawą wychowania Czarnego Teriera jest konsekwencja. Jasne zasady trzeba stosować na co dzień, a z psem regularnie ćwiczyć. Potrzebne są przy tym cierpliwość i asertywność. Czarny długo dojrzewa — pełną dojrzałość osiąga około trzeciego roku życia. Podrostek jest już duży i silny, ale nadal łatwo się pobudza i sprawdza, na co może sobie pozwolić. Jeśli w ten sposób osiągnie cel, będzie próbował ponownie.
Czarny Terier ma skłonność do pilnowania domu i posesji, a wobec obcych bywa nieufny. [2] Przyjmowanie gości trzeba z nim przećwiczyć, ucząc odchodzenia od wejścia i spokojnego pozostawania na miejscu. W praktyce czasem potrzebna będzie smycz lub oddzielenie psa na czas wizyty.
Błędy wychowawcze mogą zwiększać ryzyko agresji, ale nie są jej jedyną przyczyną. Znaczenie mają również lęk, wcześniejsze doświadczenia i indywidualne predyspozycje, a także choroba i ból. [5, 6]
Warunki mieszkaniowe
Wyższe piętra bez windy to kiepski pomysł już przy szczeniaku. Nie można zakładać, że będzie pokonywał kilka pięter przy każdym wyjściu. Ograniczanie takich obciążeń oznacza noszenie, a szczeniak szybko przybiera na wadze. Pięter nie ubywa.
Gdy dorosły pies zachoruje, dozna urazu albo straci sprawność, problem wróci przy pełnej masie ciała. Trzeba będzie pomóc mu wyjść, dostać się do samochodu, a czasem go przenieść. Potrzebna może być pomoc drugiej osoby — także w święta lub w środku nocy.
Na wsi zwykle łatwiej o przestrzeń i wygodne wyjście z domu, ale trzeba zaplanować socjalizację również poza najbliższym otoczeniem. Podwórko i pola nie przygotują psa do ruchu ulicznego, tłumu czy mijania obcych psów na chodniku. Potrzebne są wyjazdy i poznawanie życia miejskiego.
Żywienie
Dorosły Czarny żywiony suchą karmą zjada orientacyjnie 400–600 g dziennie. Porcja zależy od kaloryczności karmy oraz masy, aktywności i kondycji psa. Koszt karmy ze średniej półki to około 20–40 zł/kg.
Zdrowie
Do najważniejszych problemów rasy należą dysplazja bioder i łokci. Podobnie jak u innych ras zdarzają się również alergie, niedoczynność tarczycy, choroby serca i nerek, choroby autoimmunologiczne, choroba Addisona, zespół Cushinga, hipertermia złośliwa oraz HUU. Nie wszystkie występują równie często. Częste są też hot spoty, czyli ogniska ostrego, wilgotnego zapalenia skóry.
Więcej informacji znajduje się w dziale Zdrowie i artykule „Zanim kupisz szczeniaka”. Dla przyszłego opiekuna istotne są również koszty leczenia, dojazdy, regularne podawanie leków, ewentualna rehabilitacja i fizyczna pomoc dużemu psu. Ceny wielu badań nie zależą od wielkości pacjenta, ale dawki wielu leków zależą od masy ciała.
Wakacje
Pobyt tak dużego psa w psim hotelu to wydatek około 100 zł za dobę. Nie każdy hotel przyjmie Czarnego Teriera — dotyczy to zarówno hoteli dla psów, jak i dla ludzi. Przed rezerwacją trzeba podać rasę oraz masę psa i uzgodnić warunki. Hotele dla ludzi mogą pobierać opłatę za psa za cały pobyt albo za każdą dobę. Dopłata dobowa niekiedy dochodzi do 100 zł. Pies musi też umieć spokojnie zachowywać się wśród innych wypoczywających.
Przed decyzją
Warto poznać dorosłe Czarne Teriery podczas spaceru, pielęgnacji i zwykłego dnia w domu. Porozmawiać z właścicielami także o kłopotach, wydatkach i opiece nad chorym lub starszym psem. To pozwala ocenić, czy odpowiada życie z tą rasą, czy tylko jej wygląd.
Jeśli po lekturze uważasz, że Czarny Terier to rasa dla Ciebie, zajrzyj też do artykułu „Zanim kupisz Czarnego Teriera”.
A co może być lepszego od Czarnego Teriera? Jego wielokrotność. 😉
Bibliografia
[1] Zespół Kliniki VETKA, „Golić czy nie golić, o to jest pytanie?”, 16/12/2025. Źródło
[2] FCI / Związek Kynologiczny w Polsce, „Czarny Terier Rosyjski”, wzorzec nr 327, 10/01/2011. Źródło
[3] Grażyna Durska, „Czy alergik może mieć psa?”, Medycyna Praktyczna, 14/03/2012. Źródło
[4] Grażyna Durska, „Alergia na alergeny zwierzęce — czy można odczulić się na alergeny psa?”, Medycyna Praktyczna, 03/07/2012. Źródło
[5] Case L.P., „Agresja”, fragment książki „Pies – zachowanie, żywienie i zdrowie”, Galaktyka 2015; „Weterynaria NEWS”, 23/05/2016. Źródło
[6] WSAVA Global Pain Council, „Wytyczne dotyczące rozpoznawania, oceny oraz leczenia bólu”, 2014, polskie tłumaczenie, rozdział „Rozpoznawanie i ocena ostrego bólu u psów”. Źródło




